I...sound of silence

Ништо за наслов

2005-10-06T15:38:00.000+02:00

Овој пост е посветен на луѓето што ми значат и за кои правам се за да ги задржам.
А, да, пак пишувам после долго време за кое искрено, се размислував дали да пишувам или не. Од проста причина што секогаш кога ќе седнев да пишувам нешто, напишано така, ми изгледаше многу лично за да го споделам со вас. Се извинувам за ова. И овој пост не е нешто нелично, но чувствував дека мора и дека сакам да го напишам.
Значи...несебично ги споделувам моментите на мое слободно време со луќето кои го сакаат тоа или со тие со кои јас сакам да бидам. Кога велам дека сакам, сакам. Кога почитувам некого, почитувам. На неколку наврати се покажало дека не секој го почитува тоа што го правам и тогаш се повлекувам. Се повлекувам за да не пречам, да не создавам ситуација луѓето да бегаат од мене. Додуша за ова последново, не ми се случило такво нешто зашто знам до каде можам јас, а до каде можат другите. Зошто да не се поклопиме? Во можностите, сакањето, дружењето. Едноставно, грубоста не е моја јака страна. Никако да научам да бидам поагресивна. Не е во мојот генетски код. Ако. Учам додека сум жива. Само не сакам да научам да бидам имуна од некои чувства и да станам нечувствителна и да газам и да не ми е гајле. Зашто ми е. И најважно, сега, во овој момент не сакам да изградам штит околу себе. Зашто нема да бидам јас. Но, очигледно кога-тогаш ќе мора. А, се плашам каква ќе бидам тогаш. Не можам да се замислам, а изгледа ќе морам. Ако се случи такво нешто, ништо нема да биде како порано. Ќе биде голема штета. Никогаш нема да си простам, ама пак, нема да можам поинаку. И најстрашно, ќе жалам долго време.
Толку. Фала на вниманието

Јас на Кораб....yeah

2005-09-06T15:05:00.000+02:00

- Според последните мерења, испадна дека Кораб е повисок од Триглав. Досега сме биле во заблуда или некој сакал така да биде.
- Стварно. Ма дај.
Ова е разговорот помеѓу Македонци и Срби, планинари, рекреативци или некакви такви типови кои во неделата го искачуваа Кораб. Јас го слушнав овој муабет и слатко се изнасмеав. Делумно зашто на висина од 2.000 метри надморска височина испушташ душа и си мислиш дали да продолжиш или не, а делумно од гордост што ете, така Кораб е повисок од Триглав. Не ме прашувајте за бројки, колку е висок едниот, а колку другиот зашто кога Гооглате, ви излагаат погрешни информации и не сакам да се дменатирам самата себе си. Уф...значи, да се вратам на муабетот. Се искачив до 2.000 метри, на Мал Кораб. понатаму не можев. Искрено, беше многу стрмно, ама лепота беше невидена. Друштвото ми се погоди ептен. Имаше мала доза на скепса кај една особа, ама ај не сакам сега тоа да го кометирам. Инаку, ова ми е второ планинарско искуство. Поточно кажано, рекреативно. Првото ми беше во Полска. На Татрите, кои се високи некаде околу 1.700 и нешто метри. Додуша, патот до врвот беше асфалтиран, ама и разбирливо зашто ова им е атракција на Полјациве. Значи, сакам да кажам дека имам кониција, ама не сакам да се форсирам :) Метар по метар, дај боже ќе се искачам и до Голем Кораб. Здравје. Немав болки во нозете, само што спиев од 17 часот во неделата до 8 часот во понеделникот.
Фотки драги мои се надевам дека ќе видите на друг блог.

Орден

2005-09-06T14:39:00.000+02:00

Ова мора да го споделам со вас...На метар од мене го гледам орденот кој по повод 8 септември ќе го добијат Киро Глигоров и постхумно Борис Трајковски. Мислам, уау...
Орденот е убаво спакуван во кафеава кутија на која со златни букви е напишано Орден на Република Македонија. Орденот е составен од два дела. Едниот дел се носи околу врат, а другиот е баш, онака орден. Има и црвена лента со панделка. Уау човече. Изработен е од злато и тежи околу 320 грама. Има облик на сонценце, а во средината има црвен рубин. Велат изработен е од злато директно од трезорот на Народна банка.
Инаку ова се првите ордени во самостојна држава Република Македонија.

Грижа на совест?

2005-08-26T15:28:00.000+02:00

Во моменти кога се чувствувам истоштено од работата денеска и кога слушам грегоријанска музика, ми текна на баба ми Тодорка. Прекрасна жена, која беше многу напред во своите сфаќања за разлика од својата генерација и која не поддржуваше мене, брат ми, мајка ми, татко ми во се што ќе направевме и ни дозволуваше да правиме се што ќе ни текне. Па, дури и ако сакавме да и ја демолираме куќата. Ни го даваше дури и тоа задоволство. Не претерувам. Се сеќавам на ситуации кога мајка ми реагираше нервозно и ќе и се “истуреше“ нејзе. Таа пак, смирено ќе ја убедуваше дека ќе се средат работите и се ќе биде во ред се додека е таа жива. Беше ненормално добра поддршка. Во таквите ситуации се чудев како може баба ми да има толку смирувачка и англеска фаца, кога мајка ми буквално чури. Нормално, на мајка ми после тоа ќе и беше криво зошто така изреагирала. Ама баба ми секогаш ја разбираше. Пред извесно време и јас така и се изразвикав на мајка ми. Дури тогаш сфатив. Дури тогаш ме заболе и ми беше криво. Баба ми почина, па...има повеќе од 10 години. Мајка ми уште жали по нејзе. Што е нормално. Ама ја чувствувам дека ужасно ја боли што понекогаш и се дерела така, наместо да ужива во нејзиното присуство. Си поставувам прашање. Дали мора и треба да се воздржувам од нервозни испади за да не зажалам после?
За жал, понекогаш реагираме спонтано, без да размислиме на последиците. Вриштиме, урламе, се караме. И често на луѓе кои тоа не го заслужуваат. Самоконтролата му е мајка? Зарем треба да се нервираме во себе само за да ги заштитиме другите од дополнителни нервози? Извинете ако сум конфузна во овој пост. Ама ова морав да го изразам црно на бело.

Summer time

2005-07-19T13:00:00.000+02:00

Другарчиња, од вчера сум на одмор. Три недели ќе ме нема на блогов. Но, ветувам дека ќе ви донесам многу интересни постови, само бидете стрпливи.
Среќно лето, високи температури, ладен пијалок и добро друштво. Enjoy!!!!!

PISSED OFF

2005-07-07T17:07:00.000+02:00

“Every day of my life I'm forced to add another name to the list of people who pissed me off„.

Ова драги мои е натписот на мојата омилена маица која ја купив кога имав 14 години. Плава е. Буквите на ова погоре напишаното се жолти, а под нив се наоѓа едно многу налутено дете, со фризура со боцки. Маицата ја купив веднаш штом ја видов. Ја купив со парите од мојата заштеда. Не знам колку пари чинеше, ама уште се сеќавам на реакцијата на my mother кога ја виде маичката. Ја носев со гордост и се курчоперчев секаде каде што ќе одев. Ја имам уште. Спомен-обележје на мојот пубертет во кој бев тивок борец. Ама маичката зборуваше и зборува се. Ја најдов пред некој ден кога си ги средував работите. А, да, заборавив да ви кажам дека си ја носам во куфер секаде каде што одам. Во овој период кога ја пронајдов, се наоѓам баш во таков pissed off период. Повеќе немам боцкава и кратка фризура, ама ме држи она Every day of my life...

П.С. Мора да напоменам дека иако има периоди кога, овакво де, pissed off сум, но листата на мојот список не е долг.

Black and I

2005-07-07T13:55:00.000+02:00

Велат дека бојата на облеката го открива карактерот на човекот. Еве колегава до мене вели дека није тачно. Ама за мене, на пример е. Прво да објаснам која ми е омилената боја. Црната ladies and gent's. И да носам фармерки, тексас сукња или маслинесто-зелени пантолони, кафеави пантолони и слично, обавезно носам црна маичка. Или блуза. Велат дека црната боја значи елеганција, но и несигурност во самиот себе. Е, за ова не се согласувам зашто носам црно бидејќи така најдобро се чувствувам. Ако носам црно се чувствувам многу сигурно. Црната боја почна да ми станува омилена кога го поминував мојот пубертетски период. Моите ме отекоа да не носам. Па, имаше натегања и така. Пред неколку месеци бев на терен во тетовско. Нормално носев црно. Една бабичка ме праша што се случило, да не починал некој. И реков:таков ми е стилот. А, па да добро мода си е мода, бече нејзиниот одговор. Ама и понатаму се чудеше како сум облечена во црно од глава до петици. На работа иста приказна. А, облечам некоја друга боја, веднаш забележуваат. Нормално, мислам!!! А, облечам нова црна маичка, никој око не му трепнува. Не ми е важно дали ќе забележат или не. Искрено. Важно ми е да ми ја почитуваат мојата заштитна боја. На апсолвентска вечер бев елеганстно во црно, на свадбите на моите две најдобри другарки, пак бев во елегантно црн аутфит. Во град, црно, на работа, црно, чак што више и дома црно. Ич мува не ме лази. So what?
P.S. by the way, од другите бои (но, во помали количини) носам бело, маслинесто-зелено, кафеаво и потрокалово. Но, задолжително ги комбинирам со црно.

Роби

2005-07-06T15:42:00.000+02:00

Онака за ќејф :)

Мите Богоевски е жив и има 30 години

2005-07-01T13:17:00.000+02:00

Типот се вика Мите Богоевски. Има 30 години. Работи на проекти, не знам точно за што конкретно. Мислам дека е женет и ми паѓа некоја подалечна рода од страната на мајка ми. Не се зафркавам мојот подалечен роднина е жив, не бил борец, ама гордо го носи името на дедо си. Мите Богоевски. Во градот каде што живее, едно од основните училишта го носи називот „Мите Богоевски“. Има и улица со такво име. Не знам дали овој Мите живее на улицата Мите, ама врти-сучи се среќава со називи со „неговото“ име, односно со името на дедо му. Последен пат кога се видов со Мите Богоевски, ми раскажа многу интересна приказна. Поточно-две. Едната беше за тоа како го наместиле убиството на дедо му, а втората, дека во одредени ситуации луѓето се збунуваат кога Мите ќе им каже како се вика и како се презива. Нејсе. Првата прича беше дека на дедо му му наместиле заседа во селото Болно кое се наоѓа во преспанскиот регион, и тоа од никој друг туку од неговиот зет. По завршувањето на Втората светска војна зетот на Мите Богоевски бил назначен за главна фаца во КПМ и добил ептен солидна служба. Семејството на сегашниот Мите Богоевски знаат за ова, но колку-толку сепак комуницираат со „зетов“. Требало куќата на борецот Мите да се реновира и да стане спомен-куќа. Но, пак се вмешале отстрана и идејата останала само тоа. Идеја.
Искрено да ви кажам многу ме заинтригира целава работа и неговите зборови просто ги голтав. Изразот на лицето на Мите се менуваше од минута во минута. Како раскажуваше што се се иподесило, така и гримасите му стануваа се понервозни и пострашни. Збореше Мите со емоции и со видно вознемирување заради таквата неправда.
Втората работа што ви спомнав беше за неговото име. Мите вели дека му се случило луѓето да се збунат кога ќе го слушнат целото име и презиме. Еднаш некоја теткица од Скопје го прашала: Па, нели е тоа улица?

Без наслов, но со повод

2005-06-29T14:24:00.000+02:00

За патувањето во Атина се радував како мало дете зашто за прв пат одев таму. Стигнав, се сместив, прошетав, останав со отворена уста, но, богами и на три пати добив желба да учукам некого. Во овој пост нема да пишувам за ситуациите за кои паднував на газ од убајни. Тоа ќе ми простите, ќе го задржам за мене. Овој пост ќе го посветам на ситуациите во кои Македончето се разбуди во мене иако меѓу народот важам за пацифист и за глобалните текови во светот, такозвано open minded human being. Кало...(добро)...спомнав три ситуации. Сега, вака, ќе ви ги распоредам хронолошки.
Нервозна ситуација број 1: Акропол. 10 часот наутро. Припек. Ги заборавив шишињата со вода во ранец зашто типот од обезбедувањето не ми дозволи да го носам со себе. Друштво: јас, колешка ми Маја, професор од Чешка, кој by the way е експерт по уставно право, неговата сопруга, Гркинката Хелга, кој е пола Гркинка, пола Данкиња, нејзиниот 11-годишен син Виктор и господин Дуфо, професор од Швајцарија. Дијалогот или подобро да го наречам спорот се водеше помеѓу мене и Чехот. Одеше вака:
- Вие сте во рамките на Грција?
- Не, ние сме самостојна држава.
- а, по Втората светска војна, бевте под Грција?
- Не, бевме во склоп на СФРЈ.
- Како сакаш да те нарекувам Macedonia или Македонија?
- За вас може Македонија, за сите останати-Macedonia.
- Што азбука имате?
- Кирилица.
- А, зошто не латиница?
- Слушајте господине, учиме и латинично писмо, како инаку зборуваме странски јазици.
- Зошто не се споите со Грција, шо убаво ќе ви биде.
- Нема потреба зашто ние сме земја-кандидат за влез во ЕУ. Сами ќе го изодиме тој пат, не ни треба помош од Грците.
Никој од другите присутни не реагираше на муабетов. После овој дијалог, не зборувавме со Чехот.
Шит ситуација број 2:
Колешка ми Маја сакаше да купи маици со натпис Грција и такви работи. Шетавме по стариот дел од градот, наречен Плака. Најдовме една продавница и влеговме. Внатре двајца продавачи. Едниот расположен да не услужи, другиот, расположен за карање. Сега ќе ви објаснам:
- Од каде сте?
- Од Македонија.
- Шшшш. Не сте од Македонија, од Скопје сте. И потивко да не ве слушнат други.
- Зошто да ќутам. Од М-а-к-е-д-о-н-и-ј-а сум.
Типот инсистираше да не ни продаваат маици. Но, сфати дека сме корави и излезе надвор. Вториот продавач не услужи. Маја купи три маици за кои плати 35 евра.
Од такт вадење ситуација број 3:
После три дена престој во Атина, заминување. Се собираме пред McDonald's во центарот на градот, во непосредна близина на плоштадот Синтагма. Новинарска екипа на грчката ТВ Алфа анкетираше граѓани. Нешто околу вљубување беше прашањето. Новинарката ми пријде и почна да ми зборува на грчки.
- Не разбирам.
- Од каде си?
- Од Македонија.
- И јас сум од Македонија. Од централниот дел. Од Солун.
Не збори. Таков ми беше изразот на лицето. И кој знае уште каква гримаса сум направила штом таа збриша за неколку секунди.
Атина е убав град. Навистина. Немам зборови. Ама ова не можев да го одминам и да им останам должна на Грците за ваквата дискриминација.

Cafe del mar

2005-06-17T15:23:00.001+02:00

Велат вака: Cafe del mar is born to put music in the sunset

Ако сте виделе некој албум на групава, ќе сфатите зошто песните побудуваат убави чувства. Зашто зајдисонцето, плажите, разиграните луѓе на Ибица се главната мотивација на Cafe del mar.

Бидејќи вчера бев ептен down, вчеравечер решив да се расположам малку со музиката на Cafe del mar. Ама овој пат со азиската верзија на Cafe del mar. Песните се лудница. Ме опуштија и искрено посакав да се најдам на некоја зафрлена плажа. На овој албум, т.е. на азиската верзија има вкупно 15 мелодии. Искрено, првата најмногу ми се бендисува. Обработени се песни од земји од азискиот континет или да прецизирам, од Индија и од Арапските земји. Замислете New age призвуци. Дека сте на некое релаксирачко место, на зајдисонце, со лимонада во рака. Ептен добро ќе ви легнат.
Идејата за содавање ваква музика се родила во 1978 година. Им текнало на Ramon Guiral, Jose Les и на Carlos Andrea кои во тоа време тукушто пристигнале на Ибица и веднаш биле инспирирани од ноќниот живот на Сан Антонио. Така што го отвориле најпознатото кафе на светот, Cafe del mar. Со работа почнале во 1979 година.

Се надевам дека повеќето слушнале по нешто од нивните албуми. И се разбира уживале во нивната музика. Поздрав до наредното зајдисонце.

тажно дете

2005-06-16T17:51:00.000+02:00

Сега сум во фаза на нервен слом. Зошто? Барам нов стан, не можам да најдам, и пиздам ,ммммммммммммм

Јас и мојата дружина „Палавковци“

2005-06-14T15:20:00.000+02:00

Добар ден. Денеска малку ќе ве прошетам низ моето работно место, такозвана канцеларија. Сега е 15.30 часот и вака изгледа мојот колектив денеска, ова попладне.
Прво, да расчистиме. Не е класична канцеларија. Стационирани сме на сто и нешто повеќе квадратни метри простор. Има еден куп компјутери, ама не сме интернет кафе. Од мојата десна страна, колегата Н. сурфа на интернет, т.е. на On.net поконкретно. Мојата колешка Д. има телефон без камера ама денеска нешто не слика со мобилниот со „камера“:) Откарши, колегата Р. во фрка е зашто треба да планира и да ги нареди тоа сториите. Нешто нервозен е денеска, ама не знам што. Одма до него е колегата А. игра игрици иако тоа е спротивно и крајно недозволено од оние над нас. Секогаш игра игрици со колење, убивање, ама подѕирнува и по некоја голишава девојка. Да, да и тоа е спротивно од правилата на биг босес. Од параваните, т.е. рафтовите што ги гледам спроти мене, а на кои има разни документи, тек-тук по некоја книга не можам да видам што прават колешките В., А, С, Л и секако колегата Т. Ама колку што подвидов малку колешката В. редеше пасијанс. Мирно е. А, еве го гледам колегата С. Доаѓа од пуш-пауза, ја зема ташната и си оди. Чао, С. Ај, се гледаме утре. На метар од мојата лева страна седи колега ми И. Гледа нешто на Он.нет. и се смее. Сам во себе, се разбира. Имаше денеска интересна работа да заврши. Т.е. Дали има дискриминација на Ромите кога одат на базен. Колегата карши него, А. легнал на столче, така убаво си се навалил и ужива во нешто. Чекајте ќе го прашам. Еј, А. што правиш? Тој крева рамења и вели ништо. Потоа пак го прашувам што прави, а А.-го читам Абер. Добро...идемо даље....
Колешката Н. исто така има нешто интересно да понуди. Мислам дека заврши со работа. Сега ќе нарача некое чоколатце, колку да и се покачи шеќерот. Добро е, имаме клима. Не паѓаме на земја. До колешката Н. има празно столче. А, да друг колега на С. денеска е на службен пат со колешката М. Нема да се вратат, ама се кладам дека седнале на пастрмајлија и на кафе во Штип. Колегата М. со нова фризура и со нов часовник на рака врти телефон и моментно вели: Аха, добро...мхм...запишува нешто...како? аха, добро, да де...мхм...објаснува нешто со раката ко божем го гледа тој од другата страна на жицата. хи, хи. Колешката Ж. зад М. коментира нешто. Што?Ќе се види утре. Одма до неа колешката М. Денеска ептен ја изнервираа. Работи колешка ми ептен многу, се утепува, а ваму и викаат да олади и да ги третира „албанскиве работи“ помалку. Е сега да преминам на поглавните во офисов. Колегата Х. се врати од САД и уште не може да си дојде на себе си. Умот му е во Јунајтед стејтс. И го разбирам комплетно. Не дека сум била во Америка, ама кој не би бил аут оф спејс после 10 месеци престој во Биг бротхер. Ај андрстенд ју мај френд. Ај лајк ту го ин УСА ту. До него мојата шефика. Пуши цигара за цигара и се шегува со колегата Х. Откарши нејзе се наоѓа колегата Б. кој пред една недела беше на 25-годишнина од матура и уште е под импресии. А, еве го колегата Т. со елек ко за на сафари, со опнат телефон на груди и со цвикери на лице. Прашува:кај го зачува, во работа? Да бе во работа, во компјутер. Ок, така се вика фајлот, де. Опа...десно од мене, колешката С. со колегите Н. и А. глеаат некое ДВД. А. го бара новчаникот. С. се смее. Ми мафтаат, а врска немаат што праам јас. А. до мене ми вика дека не сум нормална :) А. го заебава Н. дека ќе се шема на ескалаторите во „Рамстор“, ха, ха, ха.
И така, има уште ама ме мрзи да пишувам сега.
Само за на крај. Јас завршив со обврските и еве сега се курчоперчам пред компјутер.

Грешки во системот

2005-06-09T16:50:00.000+02:00

Си било едно човече. Се трудело да ги сработува работите колку што може најдобро. Одвреме-навреме ќе чуело по некој убав збор од неговите претпоставени, ама најголем ќеиф му правела реакцијата на народот. Зашто човечето работело за интересите на народот. Правело и грешки, нали. Како викаат, кој работи, тој и греши. Ама има од грешки до грешки. Не секогаш по негова вина. Е, сега човечето се нашло во една таква грешка, ама последиците ќе ги сноси самото тоа. Грешката се вика “систем на вредности и принципи“...плус Марфи се јавил со своите закони. И на човечето му се собрало многу.
Тој гореспоменат систем почнал да го мели човечето. Ама тој систем не знае дека тоа човече е жилаво, дека има месо, коски и она најгоре-мозок и дека не може така лесно да се сомеле. Плус да не кажам духот на човечето колку е силен. За поддршка да не зборувам.
Само човечето сега се чуди како може високо школувани луѓе да бидат толку големи простаци и таквото размислување да им мава на суета? Како не може да сфатат дека има нешто сиво, освен црно и бело? А, има и розово, богами. Ама го уништуваат од корен. И...суетата е страшна работа. Може да го расипе човека.
И ајде сега објасни му на човечето дека во државава може нешто да тргне напред. Ни под разно. Кога некој или нешто ќе му го скрши филмот на друг некој, тогаш нема поправање. Пукнал филмот, се скинала траката. И тоа во оној дел од филмот кога човечето живее со некои идеали, со размисли дека почнува да функционира како возрасно човече, дека придонесува нешто за опшеството, дека има потреба од душевна храна. Дека го почитуваат и го следат развојот на неговата кариера. Дека одвреме-навреме го респектираат и му велат браво...кој шок, еј!!!!

Размисла на денот....

2005-05-24T17:37:00.000+02:00

Како да изреагирате кога некој ќе ве заебе?

Пост, вселенски

2005-05-24T16:34:00.000+02:00

Сте размислувале ли дека луѓево на планетава Земја си придаваат ептен големо значење со тоа што измислуваат и користат називи на функции кои се однесуваат впрочем за Универзумот? На пример, титулата вселенски патријарх. Или избор на мис на Универзумот. Чекајте малку. Зарем вака како што се поставени работиве, тој е патријарх на цел Универзум? Кој ја донел таа одлука? Демек главен е. Па што? Зарем во конституивното тело за назначување вселенски патријарх имало членови од Јупитер?
Кога се одржуваше изборот за мис на Универзумот, не знам кога беше точно, не ме фаќајте за збор...се пошегував у стилу, е што ќе видиме сега, мисица од Марс? Или од некоја неоткриена планета?
Постојано се кршат копјата дали постои друг свет надвор од оваа зелено-сина топчеста планета. Ако постојат други цивилизации, до кој степен се развиени тие? Има ли други планети освен овие откриениве во Сончевиот систем? Зарем постои само овој систем?
Не верувам. Ем не знаеме и не сме сигурни во ваквите претпоставки, ем умираме од желба да бидеме Господари на Универзумот. Уште што не измислија Претседател на Универзумот. Немаме право да ги поставуваме така работите. Многу сме егоцентрични. Зборувам како род.

Графит на денот

2005-05-20T17:30:00.000+02:00

ДЕЦАТА СЕ НАШЕ НАЈГОЛЕМО БОГАТСТВО. И ОВАА ГОДИНА СЕ ОЧЕКУВА ИЗВОЗ

Цр,Цр,Црв...Црвенковскиииии......

2005-05-20T16:04:00.000+02:00

„Има време додека станам претседател. Треба да наполнам 42 години како прв услов за да може да се кандидирам за таа одговорна должност. А, дотогаш веројатно би успеала да ги решам проблемите поврзани за своето образование, вработување, стан и друго. Исто така, во период од стекнувањето право да бидам кандидирана за претседател би требало да сум успешна во работата. Ќе соберам 10.000 потписи, ќе формирам изборен штаб и ќе обезбедам пари за кампања. Во своите говори ќе ветувам подобар живот и посветла иднина. Ќе ги користам сите медиуми со цел што подобро да се претставам. - Гласајте за првата жена претседател на Република Македонија“.
Вака размислува едно девојче од седмо одделение. Слично размислуваат и нејзините врсници. А, до ваквите констатации дојдов поради мојата идеја да им го поставам ова прашање. Кога ги читав и другите се згазив од смеење :) зашто ми текна на скечот на К-15 во кој овие тројцава организираат куклена претстава за Црвенкапа :) кој го гледал јасно му е. Кој не го гледал, да појаснам. Цацко ја раскажува приказната, а деца зјапнале да видат што ќе им се кажува. Цацко почнува: си било едно девојче, се викало Цр, Цр,...Цр...Црв.. а, децава на тоа му одговараат Црвенковски... итн. И од приказна за деца преминува во приказна за деца ама со политичка конотација.
Шо ми е муабетов? Кога ми текна така од немајкаде да ги прашам дечлациве како може да станат претседател, очекував да добијам вакви одговори. Ама и се изненадив колку повеќе добив како одговор. Ејјјј, деца на возраст од 13-14 години разглабаат како може да се стане претседател на Македонија. Од една страна ме радува што се толку многу упатени во законските уредби на општествено-политичкиот поредок на Р.М.(ха,ха,ха), така што си имаме работа со баеги упатени деца, а од друга страна пак, малку и се натажив што децава се толку многу преокупирани со политика, што забораваат на своето детство и на приказните од типот на Цр, Цр, Црв...Црвенкапа. Кога дете од на пример, САД ќе каже кој е претседателот, а камоли да знае каква е процедурата за станување претседател. Таму таквите деца се сметаат за генијалци ако знаат дека по некое име и ако кажат дека имаат дводомен Парламент. Нашиве дури и ги знаат државниците од регионот. Чак што више и од Европа.

превод

2005-05-18T16:26:00.000+02:00

Толку малку време

се обидувам да разберам дека јас

се обидувам да направам потег за да останам во игра

се обидувам да останам будна и да го запаметам моето име

но, секој се менува

а, јас не се чувствувам исто

Моменти....

2005-05-18T15:17:00.000+02:00

Што го прави човек среќен? Пари? Кариера? Саканиот/саканата? Семејството? Па...јас би рекла од се по нешто за да се состави тој мозаик од секојдневие и мала доза на среќа и за се да биде идеално. Идеално...колку тоа надреалистички звучи. Во целата формула за еден среќен човек, јас би ги додала и моментите. Тие го прават животот. Колку работи ми се исподесиле во овие да не речам две години, што во еден момент дури и планирав да ги запишувам зашто сакам да му ги доловам на моето многу важно човече во мојот живот. Но, моментиве никако да ги усосредоточам зашто дур се свестам, поминале. Битните се разбира не ги заборавам, ама деталите се составен дел. Е, тие ме заебаваат. Зошто две години? Зошто баш моментите? Кое е тоа човече? Мојот брат. Помал е од мене 4 години, ама надвор од државава е исто толку колку што ние сме разлика генерациски. Од вкупно 4 години, го немам видено цели две. Контактираме, не велам не, ама што можам да кажам во неколку минутен разговор на телефон или во неколку реда mail во кој повеќе пишувам така...тековно зашто искрено, заборавам, најверојатно од возбуда, што сум мислела да кажам или да напишам. Генерално сум среќна што брат ми е во странство зашто знам дека таму му е повеќе од ок, дека се снаоѓа одлично и дека ќе го биде. Но, НА МОМЕНТИ ми е многу тешко зашто не можам да му кажам што во моментот ми се случило. Ме плаши помислата дека баш поради тоа може да се оттуѓиме. На пример...знам дека студира на Универзитетот Роберт Шуман. Но, не знам како изгледа кампусот. Знам дека некои професори им правеле проблеми на странските студенти во однос на оценки и такви ствари, но не знам како ги изгладиле работите и како сега асистентите се однесуваат кон нив. Знам дека успешно ги полага испитите, ама не знам како му изгледа индексот. Знам дека се дружи со деца од Бугарија, Србија знам некои зафрканции кои си ги кажуваат меѓу себе, ама не знам како точно се забавува. Вели дека му се допаѓа некоја девојка. Знам само дека е смеѓа и дека е постара од него, ама не знам што подетално планира со неа. Знам дека излегува по JAZZ барови, ама не знам како точно се забавува. Можам само да претпоставувам. А, не сакам.

Прашање на денот

2005-05-17T16:17:00.000+02:00

Кој ви е битен чоек во животот? Зошто?

Абаут Маседонианс ин диаспора, ма разбирш

2005-05-17T15:37:00.000+02:00

Нашиве иселеници во странство мислат дека ние, што живееме во Македонија сме ептен затуцани. Дека сме назад со светот и дека не знаеме ниту еден од странските јазици. Има случаи кои во Австралија, Америка или не знам уште каде низ белиов свет, живеат со генерации, генерации наназад. Ок, де, знам дека се натурализирале и станале Американци, Австралијци или Германци и дека нивните, постари генерации умираат од желба да ги научат овие, помладиве на нашиот ни македонски јазик. Ама од тој пусти напор да научат македонски, јазикот толку се деформира што звучи ептен...хмм...селски. Ок е и тоа дека навистина имаат привилегија да живеат на пример во Њу Јорк и почувствувале и живот и благодети и такви ствари, ама па да ми се курчат во Македонија, не дозвољавам. Зошто? Зашто може да одморат онака, како луѓе во земјава и тоа само за деновите кои им ги даваат за одмор. Па, уште ми се прават дека се кој знае што. Не заебевај!
На пример. Доаѓаат штрковиве преку лето. Кој да се омажи/ожени, кој да го покаже своето ферари на кое наместо реџистрајшн има име: Џорџ, Ирфан итн, кој да ги покаже ланците свиснати до пупак итн. ситуации. Тие типови, типки се шетаат низ град и викаат: О, мај гад, колку е убав градов. Стритојве додуша не се како во Ју ес еј, ама се драјва енивеј. Многу е убава Македонијава. Тоа дрвја, лејкови, па нејчр, зеленило, планини...драјвав фор аурс да го видам Охрид. Па, после ептен го вртат муабетот на англиски демек имаат нешто да си кажат важно или да испооговараат, демек ние не разбираме. А, всушност остануваат вџашени кога ќе одговориш дека знаеш за што се работи и ако почнеш да им збориш англиски еднакво добро како и нив, а никогаш не си бил во САД.
А, бе шо да ти кажам!
Но, енивеј....факт е дека нашиве овде бараат такви наши од странство за да избегаат оттука. До пред извесно време со другарите се смеевме, зборувајќи на македонски со видоизменет англиски. Ама пред недела-две се запрепастив кога истите тие мои другари коваат план како да фатат некоја мисс за да ја летнат од овде. Сори, мај френд, ама итс бетер да возам Биемдаблју, отколку да набивам мускули вртејќи педали на точак ту Водно.

Каде се Маите?

2005-05-16T15:22:00.000+02:00

Сите големи цивилизации исчезнуваат преку ноќ. Колку е фасцинантно што старите египјани или Ацтеките или Маите исчезнале баш така...преку ноќ. Претпоставките се дека таквите народи ги снемува во моментот кога го постигнале врвот на успехот во сите сфери од животот, т.е. науката, уметноста, општествениот поредок...Некои дури и тврдат дека толку биле интелектуално развиени што своите достигнувања ги постигнувале за многу краток период. Може само да замислиме што се знаеле старите цивилизации за медицината, на пример. Страшна работа! Колку само биле свесни за значењето на монументите што ги изградиле и на кои денеска само може да им се восхитуваме со подзината уста. Страшна работа! Зарем може да останете рамнодушни на пирамидите во Мексико? Локацијата на која се изградени сама по себе загатнува многу прашања. Па, да не зборуваме за Египјаните. Како ги изградиле пак, тие своите прирамиди со оглед на фактот што гранитот морал да се носи низ Сахара. Која е тајната на мумифицирањето? Зошто исчезнала Атлантида? Како македонската фаланга била најдобрата војска во светот?
Некои викаат дека животот на една цивилизација може да се илустрира како една спирала со врвот нагоре. Значи одиме одолу-нагоре. Долу е поширокиот дел, нели. Се вели дека како се оди угоре, цивилизациите напредуваат. Катастрофата настанува кога ќе се стигне до врвот. И...нема нагоре. Се враќаме пак назад. Долу. Што им се случило на тие цивилизации? Изумреле сите наеднаш, од Бог знае кои причини или умирале еден по еден, се до последниот? Како знаеле толку многу работи? Како било толку многу напредно градежништвото или медицината? Зошто големи умови биле осудени на пропаст?
Инспирација за овој пост добив бидејќи пред некој ден гледав документарец за Нострадамус. By the way, мора да кажам дека мистичните работи што му се случиле и му се случуваат на светот ептен ме фасцинираат. Според Нострадамус, денешниот свет ќе доживее пропаст бидејќи ќе се водела Трета светска војна на чело со антихрист која нема да биде слична на претходните две и која ќе се води цели 27 години. После тоа...потоп. Па, повторно раѓање на светот и на животот. Во кој дел од спиралата сме сега?

Test

2005-05-12T13:16:00.000+02:00

Test eden dva petnajeset...

Собрание али Влада беше?

2005-05-11T14:57:00.000+02:00

Имав работа во Министерство за земјоделство. Средбата ми беше закажана во 30 минути после пладне. Поради некои неодложни обврски, имаше добри изгледи да задоцнам, па ајде реков ќе одам со такси. Се качив во една за мене нова такси компанија, на која искрено од брзање не и го запомнив името. Седнав и на таксистот му реков:
- Ве молам до Министерство за земјоделство, кај Влада, на влезот во Градски парк. Типот требаше да сврти на крстосницата кај студентскиот дом „Кузман Јосифовски-Питу“, значи лево. Арно ама, типот си продолжи право. Му реков:
- Каде одиме? А, типов:
- Па, до Собрание, како што ми рековте.
- Добро, велам, Собрание, не е исто што и Влада. Реков кај Влада.
- Ок, де. Ќе свртам на наредната крстосница.
Наредната крстосница беше кај Градска болница, а маршрутата беше покрај ГТЦ, па на крстосницата кај МНТ, па продолжи на булеварот под стоковна куќа „Мост“, па кај Влада, па лево од Влада и застанав на улица неколку метри подалеку од мојата крајна дестинација. А, да заборавив да ви кажам дека во центар ја фативме гужвата. А, исто така да не заборавам да ви кажам дека пиздев ненормално за стилот на silentbird. Во еден момент добив таква нервоза што посакав да го извадам малиов надвор, да го седнам до мене и да му покажам што и каде се се наоѓа низ градов. И тоа бесплатно.
Требаше да платам 94 денари. Тогаш реков:
- Фала ти многу за прошетката. Одамна го немам видено Скопје од таква перспектива. И она најважното: Собрание не е исто што и Влада.
- Во ред, во ред, беше одговорот, еве ви кусур 50 денари.
Не ми беше до кусурот. Малиов или е за на ушно, ама по се изгледа сака да дере пари правејќи ооооооооооооооо громен круг околу центар. УПМ еве и сега се нервирам. Ќе застанам тука. Не се секирајте, не го уклучив таксиметарот и оваа вожња ви е гратис

Унери Господој....

2005-05-11T14:39:00.000+02:00

Колку браќа имаш? Што работат тие? Како се издржуваат во Бразил? Татко ти што работи? А, мајка ти? Им праќаш ли пари дома? Е, драги мои блогери и блогерки вакви прашања му поставуваше Лила на својот гостин во емисија, кој е бразилец по националност, а фудбалер по вокација. Бидејќи многу не обичам фудбал, ќе ме извините што не можам да кажам како се вика типов, ниту за кој клуб игра. Но, можам да ви кажам дека детето зборуваше и разбираше толку добро македонски, што едноставно беше за секоја чест. Е, добро сето тоа, ама нашата водителка да му поставува прашања од овој тип, тоа го нема никаде. Дури ни на интервју во социјално. Толку ми падна жал за типов што мене ме дотепаа прашањата од типот „дали ги издржуваш твоите“? Од муабетот и од неговата скромност од авион можеше да се забележи дека детево потекнува од работничко семејство, кое кој знае таму некаде во Бразил како се издржува и што прави. Кога би размислувала од малку поистражувачка гледна точка или од точката „life-story“, од детево би направила таква животна приказна што ќе се чита во еден здив. Или на пример, документарец...е, само каков материјал лежи тука. За милина. Ама на госпожата-водителка побитно е да го убедува детево да остане во Македонија зашто има договор за уште две години, а не да се надева дека ќе замине во некој германски фудбалски клуб. Или пак дека ќе мора да почека уште баеги за да си ја види девојката од Бразил. А, дотогаш да се насладува со девојки made in Macedonia.
А, бе што да ви кажам. Унери Господој...вака народски кажано.

REPUBLIC OF MACEDONIA,UNDERSTAND?

2005-05-06T14:44:00.000+02:00

Е...македонски иселеници во Јунајтед Стејтс покренаа петиција за името Република Македонија. Организацијата што ја покрена целава оваа работа се вика „Обединета македонска дијаспора“. Вчера, на пример, до кај 15 часот се имаа потпишано околу 6.500 граѓани, што од Македонија, што од светот. Тука мора да ги спомнам и странци кои изразиле поддршка на оваа иницијатива. Зачудувачки колку мои познаници се потпишале. Е...многу сме заспани овде во земјава. Ем други треба да не поттурнат, а ние, свакако се закачуваме, ем нас не ни текнува. Јес споров да трае сто години, ама никако не смееше да си дозволиме да се успиеме. Пазете Грциве што пишуваат во воведот на нивната петиција против името Република Македонија: комунистичкиот диктатот Маршал Броз Тито демек во 1944 година го узурпирал хеленистичкото име Македонија и затоа сме се викале Македонци, а уствари не сме Македонци, туку Славјани чија држава за време СФРЈ сме се нарекувале “Вардарска Бановина“ итн....Вакви петиции кружат низ светов драги мои. Грците собрале 18.000 потписи. Нас ни требаат повеќе од 30.000. И мора неделно да собираме по 10.000. Потоа петицијата ќе ја испратат до ОН, НАТО, ЕУ...и така натаму европски и американски институции, политичари и такви слични фаци. Нашиве, македонскиве не се исклучок.
П.С. Како и секое Македонче, на сајтот од некоја од страните ќе видите, така попатно дека може да фрлите и по некој долар, ако сакате да купите знаме на организацијата, на нашава ни земја и слични сувенири и џиџимиџи-работи. Ај на здравје!

Сакам-нејќам лето

2005-05-05T14:37:00.000+02:00

Пукна сонце конечно. И се затопли времево, пак конечно. Е, сега...јес да сакам топло време, ама не можам жештини да издржам нешто многу, многу. Знам дека одма ќе прашате зошто? Затоа што како прво, не можам да носам наочари за сонце оти ми се лоши ако носам таков тип наочари. Пак ќе прашате зошто. Зашто јас сум...така...ко лилјак со диоптер од -2 на едното, со -1,75 на другото око. Сега искрено, не знам да ви кажам кој диоптер на кое око, ама јеби га, не сум била на контрола може година и пол :) Некни си направив мерак и си купив наочари за сонце. Многу се типски и добро ми стојат (барем така ми велат). Арно ама, само што ги ставив некако почна да ми се врти, да ми се лоши, па некој таму ме поздравува, а јас го гледам така бледо. Не ги познав луѓето, за срамота. Плус си отворив дупло работа. Де стави ги цвикерите за гледање, де тие за сонце, па тоа отвори ташна, па затвори ташна. Па, ми пукна филмот и на крај ги оставив дома. Да се разбереме, не носам леќи, ниту па планирам да си брцам во око. Втора работа за жештиниве. Многу брзо ме заморува топлина, па мора да си подседнам некаде по пат, зависи од тоа колку сонцето ќе ме удри во глава. После тоа не ме спасува ниту длабока сенка. Додуша, пред некој ден бев во Институт за македонски јазик и таму беше грч ладно. Тетката на пријавница со џемпер. Е, таму ќе одам кога ќе ми здожежи. За да ви доловам што се имам преживеано од ова проклетиве горештини, на пример во главниов ни град на два пати имам добиено сончаница. Јас ти сум страшна работа. Сите сонце ги мава на море или езеро, јас страдам на асфалт.
Кажете како да преживеам летово????????

2005-04-27T15:59:00.000+02:00

Ergo (затоа), oceanus(океан), maritimus(море), ergo opacare(затоа мугри), matutinus(зори), ergo septentrio(затоа север), meridies(југ), ergo occidens et orientis(затоа запад и исток), ergo oceanus(затоа океан), maritimus(море), opacare(мугри), matutinus(зори), septentrio(север), meridies(југ), occidens et orientis(исток и запад), ergo terra(затоа земја), stella(ѕвезда), hiems(зима) et(и) aestas (лето), ergo autumnus (затоа есен) et (и) tempus vernum(пролет), ergo radius soliset umbra(затоа зрак на сенка), ignis(оган), aqua(вода), caelum(небо), luna(месечина), terra(земја), stella(ѕвезда), hierns(зима) et(и) aestas(пролет)...

Surfing experience :)

2005-04-26T14:34:00.000+02:00

Лани ова време бев во Турција. Поточно во Бодрум. Денеска ме потсети ова убаво време, па ајде реков да си ја одбележам годишнината од моето патување. Да ви кажам право, милина беше. За два дена поцрнев, by the way. А, бе одма фаќам боја, нема што. Не, навистина. Иако патувањето ми беше ама ептен мачно, се исплати кога го видов, меѓу другите работи, Alachaty surfing club-от. Тоа е атракција, народе!!!! Велат дека е атракција во цела Европа.
Сурфинг-клубот се наоѓа на десетина минути возење од малото туристичко гратче Чешме, кое се наоѓа во азискиот дел од Турција. Локацијата всушност ви е едно вештачки направено езерце, да не речам, а ќе речам басен каде длабочината на водата е насекаде иста и изнесува два метри. Направени се плажи, а на нив има сламени и пластични столици и лежалки. Има и ресторан каде служат национални јадења.
Во клубот сурфаат луѓе на возраст од седум до 77. Клубот има капацитет за 2.000 сурфери. Најчести гости се сурфери од Русија и од Германија. Се разбира и богаташите од Измир и од Истанбул. Сурферска опрема можеше да се изнајми од клубот. Сурферска даска или штица, и едреник од втора рака или шо би се рекло половно, чинеше околу 900 евра. А, двојно повеќе е да се купи чичка нова опрема.
Почетниците имаат чест да научат да сурфаат со помош на добро обучени сурфери, меѓу кои беа и газдите на целото тоа чудо. Јас како почетник, ја имав силната желба да искусам како е да возиш понесен од ветрот. Но, за жал ја немав таа можност зашто дуваше ветер. Е, тука беше цаката. Газдите предупредија дека почетници не може, односно не е препорачливо да сурфаат на таков ветер. Сун оф а ган. И така сите ние присутни таму, кои ако за греота не виделе такво нешто, всушност тоа и го правеа: седевме на сонце и гледавме како луѓето си сурфаат, пичат по тоа брановите и гајле немаат. Ние останавме само со импресиите дека сме се качиле на сурферска даска. На суво, на суво. Тоа е тоа.

Хелоу Мекдоналдс

2005-04-25T15:08:00.000+02:00

Хелоу “Мекдоналдс“, хелоу “Седмица“, хелоу “Злате“. Сите кркаме сендвичи, па тоа хамбургер, па тоа чизбургер, па плескавица појачана со сланина, па хемендегс(тоа ако не сте забележале, го има скоро во сите мениа по рестораниве:) па, тоа пирошки, мрсни...и така натаму и така наваму рецепти и мениа :)
Резултат: дебели деца шетаат во земјата Македонија. Така е драги мои. Нит шпекулирам, нит сакам да создадам лош филм околу нашите ни идни генерации. Но, фолкс тоа е тоа. Ваквите информации ги тврдат стручњаци и во здравството и во образованието. Дебело дете. Си сака да јаде и тоа е тоа. Велат нашите млади потомци се дебели. Велат само седат и јадат. Една моја другарка пред извесно време кажа дека внукот на нејзиниот дечко, машала бил во таа категорија деца. Зошто? Малиот седел, лежел, јадел и единствено што правел за занимација го мрдал мишот на компјутерот. Да не стануваме како попјулејшн-от оф Јунајтед Стејтс оф Америка?
Да се разбереме немам ништо против дебелки деца, само ме инспирираа истражувањата на нашите релевантни владини ресори.
Инаку....дебеливе деца си имаат мака. Или поточно маки. Прво, сакаат многу да си јадат. Второ, како појава многу ги засмејуваат луѓето кои се наоѓаат околу нив. Едноставно кажано, се мајтапат со децава, т.е. со нивната дебелина. Само да знаете колку им е тешко. Знам зашто имав такво дебело дете во фамилија. Јадеше по 7 ќофтиња на ручек, или по една цела кокошка. До осмо одделение имаше 80 и нешто килограми, а до шесто, пораи дебелината беше дустабанлија. Слатки топеше ко скопска топилница и имаше стомаче ко Тупурковски, ама во помала верзија. Детето само сфати колку му се проблем вишокот килограми и сам, онака еден ден реши да слабее. Мислам дека голем прелом имаа и тие шеги на негова сметка заради дебелината. За две години ослабе 20 и кусур кила. Сега е чачкалица. Да дувне ветар, ќе го однесе :)
Затоа децава треба да бидат поактивни, да трчаат, да внимаваат што јадат, да пијат здрави пијалоци итн. А, останативе...да не цепидлачиме многу...да се воздржиме од коментари и потсмевања зашто ним не им е лесно. Ама ич. Тил д некст тајм, би смарт енд гуд ту д фет чилдрн :)

2005-04-21T15:25:00.000+02:00

Баба ми секогаш кога ќе ме види, ме бакнува или во глава или во уво. Е, драги мои, тоа ви е шок. Неколку минути ми зуе во увото и се наежувам. Колку и да изгледа вака смешно, тоа е така и не може да ја изменам жената на стари години. Неколку пати сум ја прашала зошто не ме бацува во образ како што е ред и нормално, вообичаено во т.н. внука-баба односи, но никогаш не добивам одговор, но праксата богами ја добивам редовно. И пак, во уво. И сто години да не ме видела, никако бре да се наведне да ме бакне во образ!!!! Единственото логично објаснување зошто е тоа така, според enia-criteria :) е што баба ми не знае како да ги изрази своите чувства. Да. Така е. Кога ќе размислам подобро и кога ќе се вратам години наназад, сфаќам дека многу ретко сме доаѓале во ситуација да се гушкаме или да правам бељи кај нејзе дома. Не ме сфаќајте погрешно, ја сакам како секоја внука, својата баба...но, сега правам рекапитулација на моите седенки таму и на целата ситуација за тоа како треба да се однесувам кон my grandmother. Хм...никогаш не сум го прашала на пример дедо ми како се однесувала кога на времето му била девојка, или подоцна жена. Е, ми текна да го прашам татко ми, како непосреден извор, кај нас дома, но, искрено избегаваше да збори за тоа. Не велам дека баба ми била или е лоша жена. Таа едноставно е така, некако строга и тешка на чувства. И никако да смислам некој начин да и пријдам, да ја изненадам со некоја глупост зашто знам дека нема да изреагира. Или поточно ќе изреагира, ама у стилу: Ај, доста не се глупирај! А, јас па ко за инает тогаш ме фаќа „зц„ да ја нервирам. Е, дури тогаш нема да добијам бацка во уво. Јупииииии :)

Пролет за машки и за женски деца

2005-04-15T14:55:00.000+02:00

Моите пријатели (машки род) а, пукне пролет се најсреќни. Зошто? Затоа што низ градов почнуваат да шетаат разголени моми. А, да не почнам да ви пишувам што зборат кога ќе дојде лето. А, пукне лето, изиграваат драгстори, нон-стоп шетаат низ град и гледаат разголени рамења, па длабоки деколтеа, па тоа миничи фрчат на сите страни, па кратки шорцеви како поминуваат покрај нив опнати на ролерки. Милина! Да се разбереме, немам ништо против таквите призори зашто како да се привлече машкото око, ако не на таков начин. На крају крајева, секој сака да види добро спакувано парче човече, како вели онаа старата:Човечко око ненаситно.
Од друга страна некои од моите пријателки (сега женски род) не може човек да ги види во такво издание, зашто едноставно преферираат да бидат облечени поспортски, онака патики, тренерки, фармерки, маички на кратки ракави...никаде деколте. А, сите ми се убави, симпатични, надежни, паметни, успешни во својата работа. Кога седиме на кафе, посебно во вакви затоплени временски услови, се поставува прашањето, кое со години наназад ни е топ-тема за кафе-муабет во пролет-лето колекција: Зошто машките зјапаат по разголени женски, а не по девојки кои да не речам во споредба со овие, првите изгледаат така, симболично. Втората констатација на една од моите пријателки беше, е и ќе биде: ај, сега фати дечко.
Е, сега размислувам гласно: Зарем во денешно време изгледот е поважен од тоа што го носиш како личен белег? Пред се мислам на интелектуално ниво. Ме интересира зошто машките сакаат повеќе попретставителни девојки отколку скромни девојки? Каде е штосот? На крајот на краиштата, зарем не треба со некого да си направиш асолен муабет отколку муабет од типот, ми треба масажа, лак за нокти и треба да одам на солариум за да бидам топ за на плажа. Пак да се разбереме, на секоја девојка и треба такво нешто. И секоја девојка треба да си води грижа за себе. Но, треба да изиграваш факман пред машките и да дефилираш како пред писта за да те забележат?
Пазете ситуација. Мора да апострофирам дека ова се имало случено неколку пати, што на пријатели, што на пријатели, а богами и мене: Излезени сте со својот дечко или девојка. До вас застанува некоја згодна риба или згоден маж. Дечкото до вас почнува да ја мерка, па паѓаат насмевки и прашање у стилу: се познаваме ли ние од некаде? А, девојката на дечкото? Е, тогаш, на типот му текнува дека си има некоја покрај себе и се враќа на стариот филм. Колку лошо звучи...стариот филм? Јеби га. Што мислат во тој момент? Ех, да бев сам? Колку убави девојки имало, ситуација после хибернација:)!!!! Истото важи и за девојки. Но, мислам поретко.
И...што треба да се прави? Да се натпреваруваат поскромните со тие поатрактивните? Никако. Барем според мене. Не можеш да се правиш нешто што не си. Ако пролетва те забележат, те забележат, ако не здравје, до на зима:)

info

2005-04-14T09:50:00.000+02:00

Prvo, blagodaram sto me citate i sto ostavate komentari. Otsega komentari moze da ostavaat site sto go posetuvaat mojot blog.
P.S. Sekoja zabeleska, kritika i pofalba ja prifakjam i pocnuvam so nekoi izmeni.
Thanks

Malku da se nasmeeme :)

2005-04-12T15:51:00.000+02:00

Vic.
Odi vaka:
Nije hrabrost popeti se na spomenik bana Jelachicha i vikati: Ovo je Srbija. Hrabrost je sici sa spomenika.

Kvizovi za 40den/min. i tri leksiliumi

2005-04-12T15:30:00.000+02:00

Aman veke od ovie kvizovive po skoro site TV. Gluposti. Zivi gluposti. Ne mozat da smislat nesto popametno? A, pak tie sto se prijavuvaat se poglupi od tie sto gi pravat. A, be sto pravat ovie vo Radiodifuzija? Plus taka iskusni akteri si se degradiraat sebe si. Pa, ne mora po sekoja cena da se pojavuvaat na TV za da ja zadrzat svojata slava. Ili po sekoja cena da se prodavaat zasto demek kvizovive im bile mnogu gledani. Nema vrska. Samo za leksilium e rabotava. Ne da gledas i da se nerviras, tuku da pies tableti zasto nema nisto interesno za gledanje.
Pred nekoj den vrtev po kanali da vidam sto ima. Barav muzika, da se relaksiram malku. Ili da "fatam" nekoja reportaza ili uste podobro nekoj dokumentarec. Na A1, kviz, bozem kviz, zimi lanskiot sneg, igrica "no mercy" na koja silite si gi izramnuvaat dvajca tipci, edniot da ti bil Branko ili Baki kako sto go narekuvaat, a drugiot Nikola Gruevski, takozvani NIKI. (I jas...sto sum trosela vreme na takva glupost, ama nejse, aj rekov da vidam so sto manijaci si imame rabota) Plus, sega imam sto da komentiram, nali. Nie potapuvame generalno ili televiziive stanale masini za perenje?Mozok li, pari li, what ever...Uste pak imas opcija da se javis ili od mobilen ili od fiksen telefon. Kako i da e,
A, be porano bev (i uste sum, ama so usul) TV manijak. Ama imase sto da se gleda. Sega nasila me teraat da apstiniram. SAKAM DOKUMENTARCI, UBAVI FILMOVI I CAK STO VISE CRTANI FILMOVI.

Rucek

2005-04-10T13:35:00.000+02:00

Nedela. Nostalgija me faka posebno vo nedela zasto do moi 18 godini, sekoja nedela imavme semeen rucek. Jas, brat mi, majka mi i tatko mi. Sednati na pravoagolna masa, jas na celo. Od mojata desna strana tatko mi, do nego brat mi. Od mojata leva strana-majka mi. Toa e moeto mesto. Site si imaat svoe mesto na masa, neli? Sega mozam samo da zamislam takva slika i ednas na dva meseci da ja pocuvstvuvam (kolku za pojasnuvanje, veke sedma godina ziveam vo drug grad i mnogu retko se gledam so moite. Dodusa sekoj den se slusam so niv, ama ne e isto).
Zosto mi nedostiga nedelniot rucek? Prvo, zaradi toa sto brat mi ne e vo drzavava. By the way ne sum go videla skoro 2 godini. Ednata alka nedostiga. Vtoro, jas ne sum prisutna sekogas so niv. Vtorata alka nedostiga. Avtomatski nema atmosfera. Treto, zaradi jadenjata na majka mi. Taa ima obicaj da kaze: "Sega sme tri kuki, rasprckani na tri strani, ama sto da se pravi. Kade se tie vreminja?" Jas pak imam obicaj da ja tesam vo tie momenti, nesto vo stil: "Ne se sekiraj, bitno se borime za podobro", ama dlaboko vo sebe tocno znam za sto zboruva. Jebi ga. C'est la vie.
Deneska vo ova nedelno popladne izgleda ke rucam nesto gotovo, na brzina. Moite pak ke imaat semeen (vo duo) rucek. Ke im se javam nakaj 15 casot da gi slusnam i ke gi nacekam na trpeza. Znaete sto ke mi kazat? Eve, rucame, bujrum. A, sto da kazat? Zasega, nisto. Ke pocekam eden ubav den pak da se sobere familijata na edno mesto. A, jas da go zazemam moeto celno mesto na masata.
Prijaten nedelen den i prijaten semeen rucek.

Inspirirano od eden vic

2005-04-08T14:13:00.000+02:00

Za da go napisam postov me pottikna eden vic. Odi vaka: Bosanec i Japonec razgovaraat na tema sto im e prioritetno. Japonecot veli: "Na prvo mesto mi e Japonija, na vtoro rabotata, tek duri na treto mi e semejstvoto". Bosanecot pak mu rekol: "E, kaj mene e obratno. Na prvo mesto mi e semejstvoto, na vtoro-rabotata, tek duri na treto Japonija".Sto mi e zborot. Poleka i nasata nacija, da ne recam Makedoncive...se poveke licat na Japonci. So isklucok na tretata rabota, t.e deka ni e bitna Japonija. Zosto? Majku mu, site nekade trcame, pocnavme da rabotime po raspored, cesto zaboravame sto treba da napravime, so kogo sme se dogovorile, zaglavuvame na rabota do docna, se pomalku spieme, odmor tek-tuk, ostanavme na mobilni telefoni, se pocesto se pravdame deka imame mnogu rabota, ta zatoa ne moze da se vidime asolno so prijateli, drugari i drugarki, koleski, rodnini. Poveketo od nas se nezavisni i mnogu ne gi reckaat roditelite. Semeen rucek? Ma kakov semeen rucek. Kako sto sme naviknati na brza hrana, tesko deka fizicki ke izdrzime da sedime na masa so svoite najbliski podolgo od polovina cas. Ne obrakajme vnimanie na momenti, ednostavno gi propustame. A cesto i ne se sekjavame na niv. Cesto ne boli glavata, ni se vrti, testovite so krvnata slika odat vo negativa i red drugi raboti koi vo momentov ne mi teknuvaat. Katastrofa!!!!Resenie? Znam deka ke zvuci sablonski i mnogu roditelski, ama odmor i pocesto druzenje so svoite najmili i najverni prijateli i rodnini mu e majkata. Odmor? Sto znacese toa? Toj zbor odamna go nema barem vo mojot vocabular. Izvinete mora da odam. Brzam. Imam rabota. Ako sakate da se sretneme, ve molam zakazete, da ve vmetnam vo raspored. Zasega uste nemam sekretar, ama ako porabotam uste malku, moze i ke zarabotam za da si dozvolam licen sekretar :) :) :)

proba, proba....

2005-04-07T15:40:00.000+02:00

Ova e samo proba. Zosto? Za da vidam dali me bidue za otvaranje postovi i za pisuvanje vo niv. Ne e dolga prikaznata zosto e toa taka, ama vo nekoja druga prilika. Za da ne ve prezasitam so informacii, do naredniot post, prijatno.
Vremeto nadvor e toplo i soncevo. Ne znam tocno kolkava e temperaturata i vlaznosta na vozduhot, ama stom gledam lugje po kratki rakavi i kako si gi brisat celata so paloma maramcinja, visoki se, visoki. Aj da ne zajdam... :)

15.30 h

2005-04-07T15:26:00.000+02:00

15.30 casot. Ne e tolku biten tajmingot, kolku toa sto sakam da kazam deka otsega sum vo svetot na blogovite. Davam cesen pionerski, izvidnicki i ne znam uste kakov zbor deka redovno ke pisuvam i ke ve informiram za mojot zvuk na tisinata. Se nadevam deka nekoj ke cita i ke ostavi barem mal, kratok komentar...kako i da e, so bi se reklo dobre dojdov. Prijatno do narednoto vi citanje, a moe pisuvanje.